De “oenige” kijk van Richard

Na een loopbaan in de online marketing wereld gooide Richard Bussink het roer om. Sinds januari 2025 is hij een van de zes woonbegeleiders op Bloemenhof van de Posten. Hij vertelt hoe dat ging en hoe hij door zijn ‘oenige’ kijk een dame met dementie een geweldige ochtend bezorgde.

Overstap

“Mijn eerste ervaring met de zorg was het mantelzorgen voor mijn vader. Zo heb ik de ouderenzorg leren kennen en respect gekregen voor het vak. Na het overlijden van mijn vader ben ik vrijwilliger geworden in de Indische huiskamer bij de Posten. Toen mijn werk in de online marketing stopte, vond ik een baan in het onderwijs.
Maar daar voelde ik me niet helemaal thuis. Het werken met ouderen begon mij steeds meer te trekken. En toen kwam de vacature voor woonbegeleider bij de Posten. Daarin stond dat je geen vooropleiding in de zorg hoefde te hebben. Ik heb meteen gesolliciteerd en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.”

“Dit is mijn vriendje”

“Het was begin maart en het weer nodigde uit om te gaan wandelen. ’s Morgens na het ontbijt heb met de collega’s overlegd of ik even weg kon.  Er is een mevrouw op onze afdeling die graag loopt. Ik had al vaker in de tuin een rondje met haar gewandeld, maar nu wilde ik eens proberen om met haar naar de kinderboerderij te gaan. Ik vroeg haar: ‘Heb je zin om te gaan wandelen? Dan gaan we naar iets leuks.’ Daar had zij wel zin in en we gingen op pad. Wat me opviel was dat ze bij oversteken goed uitkeek, links en rechts. Ik zei: ‘Als je moe wordt moet je het zeggen.’ Maar ze hield het goed vol achter haar rollator. Wel kreeg ze koude handen, dus we zijn even gestopt om haar handschoenen aan te trekken.

Bij de kinderboerderij was het gezellig druk met spelende kinderen. We hebben de ezeltjes en de geitjes geaaid. Zij genoot er zichtbaar van. Op de terugweg zei ze meerdere keren hoe leuk ze het had gevonden.”

Richard vertelt verder: “Een tijdje later ontmoette ik haar familie, die op bezoek kwam. Ze zei toen tegen haar dochter: ‘Dit is mijn vriendje.’ De dochter keek mij vragend aan. Ik vertelde over onze wandeling naar de kinderboerderij.  De dochter was heel verbaasd dat haar moeder zo’n afstand kon volhouden. Maar ik zie dat deze mevrouw altijd wel zin heeft om iets actiefs te doen. En als ze toch moe wordt, kan ze even op haar rollator gaan zitten om uit te rusten. Zij kan meer dan men denkt.”

Oenig

Ook sommige collega’s waren verbaasd toen Richard het verhaal vertelde tijdens een van de ontwikkeldagen die de Posten voor de woonbegeleiders organiseert. Er kwamen vragen zoals: wat als ze het niet vol had gehouden of was gevallen, had je geen rolstoel mee moeten nemen? Richard merkt dat zijn ‘oenige’ kijk op het werk helpt om zijn rol als woonbegeleider op te pakken. “In mijn marketing baan was het belangrijk om een ‘OEN’ te zijn: Open, Eerlijk en Nieuwsgierig. Zo sta ik bij de Posten ook in mijn werk. Ik kende de voorgeschiedenis van deze mevrouw wel, maar ik zag dat er meer in zat én dat ze zelf meer wilde. En zeg nou zelf: wat kon er mis gaan? We bleven in de buurt van de Posten en ik had mijn telefoon bij me.”

Ontwerpersbril

De functie van woonbegeleider is nog volop in ontwikkeling. De eerste maanden lag de nadruk vooral op het helpen bij de zorgverlening. Er waren trainingen om de essentiële vaardigheden aan te leren. De komende tijd gaat de aandacht meer uit naar welzijn. Iedere woonbegeleider gaat een dag per week meedraaien in de verschillende  dagbestedingsgroepen. Richard vindt zijn werk geen moment saai: “Op afdeling Het Hofje heb ik nu specifiek welzijnsuren in mijn rooster. Na de ADL en het ontbijt is er tijd om actief met de mensen bezig te zijn. Die kant moet het op met de woonbegeleiders, ook in samenwerking met de medewerkers woonplezier. Vanuit mijn oude vak kijk ik er met een ontwerpersbril naar en ik ben blij dat ik onderdeel ben van deze pilot.”