Met plezier in beweging: Femke maakt het mogelijk
Dankzij de bewegingsagoog ontdekken bewoners hoe bewegen bijdraagt aan hun welzijn en zelfstandigheid.
Het is dinsdagmiddag vijf uur. Op de afdeling Geriatrische Revalidatie Zorg (GRZ) van de Posten is het tijd voor de broodmaaltijd. Jos van Beek is druk bezig met het dekken van de tafel voor de zes dames die daar al een tijdje zitten te praten. Niets bijzonders, zou je zeggen. Maar schijn bedriegt.
Een helpende hand
Jos is namelijk geen medewerker van de Posten. Zijn vrouw Joke verblijft al ruim twee maanden op de afdeling GRZ om te revalideren. En al die tijd is Jos iedere middag present om te helpen bij de broodmaaltijd. “Wat ik hier doe? Tafel dekken, brood smeren, afruimen. Als ik zie dat iemand iets niet lukt, dan help ik even. Dat vind ik heel normaal.”
Inzet is vanzelfsprekend
Terwijl de zorgmedewerkster de medicatie uitdeelt, loopt Jos bedrijvig heen en weer om koffie, thee, melk en water in te schenken. De dames aan tafel zijn vol lof over Jos, maar zelf vindt hij zijn inzet vanzelfsprekend: “Ik kan thuis blijven, maar dan mis ik mijn vrouw. Dan ben ik liever hier, ik vind het fijn om in haar buurt te zijn. En ik kijk waar de mensen zin in hebben. Soms maak ik tosti’s of ik bak een eitje. Daar genieten ze van en dan ben ik ook blij. Nee, niets is te veel.”
De hulp is fijn
Hoe vinden de zorgmedewerkers het dat hij dit doet? “Zij vinden het fijn,” aldus Jos, “Ze weten: als ik er ben, kunnen wij ook even rustig gaan eten. Want als er iets is, weet ik hen te vinden.”
Weer naar huis
Binnenkort gaat Joke weer naar huis en daar kijkt ze naar uit: “Dan kan ik ook weer genieten van de kookkunsten van Jos.” En wat vindt Jos zelf? “Het is jammer dat we zo ver weg wonen. Anders zou ik hier graag als vrijwilliger blijven komen. Ik hoop dat veel meer mensen dit gaan doen. Je krijgt er zoveel voor terug, in de vorm van waardering en sociaal contact. Wij hebben aan Jokes verblijf hier echte vrienden overgehouden. Dat is de mooiste beloning.”
Deel dit verhaal
